Η ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΣΕ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

 

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβυς ε.τ.

Η κατάληψη της Νομικής έχει στόχο νέα μαζική νομιμοποίηση

Πληθαίνουν συνεχώς οι ενδείξεις ότι η λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα, με τον όγκο της, τη δυναμική της και τα προβλήματα που δημιουργεί, εξελίσσεται σ’ ένα νέο εθνικό πρόβλημα. Ένα πρόβλημα όμως αυτοδημιούργητο. Για τ’ άλλα εθνικά θέματα αιτιόμαστε βασίμως τις βλέψεις και την κακοβουλία άλλων δυνάμεων και εξωτερικών εχθρών. Στην περίπτωση όμως αυτή υπέχουμε πλήρως την ευθύνη, έστω και αν συντρέχουν επίσης αντικειμενικοί λόγοι για την επικέντρωση στην Ελλάδα του τεράστιου κύματος λαθρομεταναστών προς την Ευρώπη.
Οι αντικειμενικοί λόγοι είναι:

= η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το άνοιγμα των συνόρων των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού,

= η πολιτική της παγκοσμιοποίησης, που προβάλλει την ιδέα μιας ενιαίας παγκόσμιας αγοράς και εντείνει τα μεταναστευτικά ρεύματα από τις φτωχότερες και δοκιμαζόμενες από πολέμους και φυσικές καταστροφές χώρες προς τις πλουσιότερες αγορές,

= η γεωγραφία της Ελλάδος και η γειτνίασή της με την Τουρκία, που αντιμετωπίζει τη λαθρομετανάστευση μέσα από το πρίσμα των δικών της επιδιώξεων, σε σχέση με την Ελλάδα και την Ευρώπη, και δεν συνεργάζεται για τον αποτελεσματικό έλεγχό της.

Όσο σημαντικοί όμως κι αν είναι οι αντικειμενικοί αυτοί λόγοι, δεν θα μπορούσαν από μόνοι τους να οδηγήσουν στη σημερινή κατάσταση, εάν η Ελλάδα αντιλαμβανόταν εγκαίρως το μέγεθος και τη δυναμική της λαθρομεταναστεύσεως και χάρασσε μια αποτελεσματική στρατηγική για την αντιμετώπιση και τον έλεγχό της.

Η Ελλάδα όμως, αντ’ αυτού, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Ανέλαβε ρόλο πρωτοπορίας στην Ευρώπη για τη «φιλελεύθερη», «ανθρωπιστική» και «προοδευτική» αντιμετώπιση της λαθρομεταναστεύσεως. Πώς έγινε αυτό το παράδοξο; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι πολύ απλή: Η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, εκπορευόμενη από τα μεγάλα κέντρα του χρηματιστικού κεφαλαίου, πουλήθηκε στην ελληνική πολιτική αγορά ως «αριστερό», «προοδευτικό» προϊόν, γεγονός που προεκάλεσε σύγχυση με τον παραδοσιακό διεθνισμό της Αριστεράς. Στη σύγχυση αυτή συνέβαλε σημαντικά και η νεοφιλελεύθερη στροφή της ευρωπαϊκής Αριστεράς από τα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Η ανοχή επομένως και ο εναγκαλισμός της λαθρομεταναστεύσεως προεβλήθη ως «προοδευτική» υπόθεση, με τους αναπόφευκτους μάλιστα ανταγωνισμούς και υπερθεματισμούς μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων και την υστεροβουλία της ψηφοθηρίας στο μέλλον, μετά τη νομιμοποίηση και την ένταξη των λαθρομεταναστών.

Η στάση αυτή της Ελλάδος, έγινε, βεβαίως, μαγνήτης για τους λαθρομετανάστες και τους διακινητές τους, ιδίως μετά τις διαδοχικές μαζικές νομιμοποιήσεις, που επιβεβαίωσαν στην πράξη την πολιτική αυτή.

•••

«ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ» ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Με το πνεύμα αυτό, η κυβέρνηση Σημίτη ανέλαβε επί ελληνικής Ευρωπαϊκής Προεδρίας, το έτος 2003, να καταστήσει τη μετανάστευση συντρέχουσα αρμοδιότητα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ μέχρι τότε ήταν μόνο εθνική αρμοδιότητα. Η κάθε χώρα-μέλος διαχειριζόταν δηλαδή ως εθνική πολιτική τη μετανάστευση.

Μη φαντασθεί κανείς ότι η πρωτοβουλία αυτή είχε ως στόχο τη συνδρομή και την αλληλεγγύη της Ευρώπης για την αντιμετώπιση από την Ελλάδα της γιγαντούμενης λαθρομεταναστεύσεως. Εκφράσθηκε συγκεκριμένα με δύο Ευρωπαϊκές Οδηγίες. Την 108/2003 και την 109/2003, που αφορούν αντιστοίχως τους επί μακρόν διαμένοντες μετανάστες και το δικαίωμα της οικογενειακής επανενώσεως. Σύμφωνα με την πρώτη οδηγία, το καθεστώς του μονίμως διαμένοντος απονέμεται στους μετανάστες μετά πέντε έτη νόμιμης παραμονής. Σύμφωνα με τη δεύτερη, όλοι οι μετανάστες που αποκτούν το καθεστώς του μονίμως διαμένοντος έχουν το δικαίωμα της οικογενειακής επανενώσεως, το δικαίωμα δηλαδή να φέρουν και την οικογένειά τους.

Οι οδηγίες αυτές, υπό ομαλές συνθήκες νόμιμης μεταναστεύσεως, δεν θα είχαν τίποτε το επιλήψιμο, γιατί κάθε χώρα που δέχεται μετανάστες θα συνυπολογίζει τη μόνιμη εγκατάστασή τους και την οικογενειακή επανένωση. Υπό συνθήκες όμως μαζικής και ανεξέλεγκτης λαθρομεταναστεύσεως, όπως αυτή που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Στις μαζικές νομιμοποιήσεις προστίθενται η μονιμοποίηση των μεταναστών και ο νόμιμος πολλαπλασιασμός τους με την οικογενειακή επανένωση.

Το ίδιο πνεύμα επιδείχθηκε και από τις επόμενες κυβερνήσεις, που συνέχισαν τις μαζικές νομιμοποιήσεις, την πολιτική ανοχής και τις διακηρύξεις για «πολυπολιτισμική» κοινωνία. Η στρατηγική πρωτοβουλία που ανέλαβε ο γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί για τη διαμόρφωση ενός Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση δεν στηρίχθηκε επαρκώς και δεν αξιοποιήθηκε από την Ελλάδα ως ευρωπαϊκή ασπίδα κατά της λαθρομεταναστεύσεως. Αντιθέτως, υπονομεύθηκε με νέα μαζική νομιμοποίηση.

Η τελευταία κυβέρνηση δεν περιορίσθηκε, άλλωστε, στην ψήφιση μιας ακόμη μαζικής νομιμοποιήσεως, ενώ η χώρα βρίσκεται σε τόσο δεινή οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Έσπευσε, επιπλέον, να καταργήσει το ισχύον ελληνικό δίκαιο για την ιθαγένεια και να εισαγάγει το λεγόμενο δίκαιο του εδάφους. Την αρχή δηλαδή ότι είναι Έλληνας όχι όποιος έχει ελληνική καταγωγή αλλά όποιος γεννιέται στην Ελλάδα.

Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση αυτή, με τα παιδιά των παρανόμων μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα και των μονίμως διαμενόντων μεταναστών, που δεν έχουν την ελληνική υπηκοότητα; Πρέπει, δηλαδή, με τη λογική αυτή, τα παιδιά, π.χ., των τούρκων εποίκων στην κατεχόμενη Κύπρο να θεωρηθούν ως νόμιμοι Κύπριοι, εφόσον γεννήθηκαν στην Κύπρο, ανεξάρτητα από την αρχή ότι «παράνομος νόμιμον ου ποιεί»;

Γιατί, κατά δεύτερον λόγο, η Ελλάδα να επισπεύδει προς μια τέτοια κατεύθυνση, όταν αντιμετωπίζει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, με τη μαζική ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση;

το Παρόν