«Επίσκεψη στην εισπρακτική», μια αληθινή αλλά και διδακτική ιστορία του δημοσιογράφου Δημήτρη Παπαθανασίου

Οι εισπρακτικές εταιρείες αποτελούν τα τελευταία χρόνια αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων, οι οποίοι δεν έχουν τακτοποιήσει – για οποιονδήποτε λόγο – στο ακέραιο τις οικονομικές του οφειλές προς τις τράπεζες.


 -23 Ιουλίου 2016
Τα τηλεφωνήματα των εισπρακτικών εταιριών, σε 60 εκ των οποίων έχει ασκηθεί ποινική δίωξη με την κατηγορία του εκβιασμού, γίνονται με ρυθμό… οπλοπολυβόλου και ο οφειλέτης ψάχνει εναγωνίως τρόπους για να διαφυλάξει την ηρεμία του και αυτή της οικογένειάς του.

Ο δημοσιογράφος, Δημήτρης Παπαθανασίου, ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες οφειλέτες, αποφάσισε να λύσει το θέμα από κοντά. Σε θέση τετ α τετ.

Στη συνέχεια, με σαφώς καθαρότερο μυαλό, αποφάσισε να καταγράψει την προσωπική του αυτή ιστορία και να την «ανεβάσει» στον προσωπικό του λογαριασμό, στο facebook.

Σας την παραθέτουμε αυτούσια…

«ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΗ

Βουλιαγμένης 270 Α. Άγιος Δημήτριος. Εκεί που γίνεται ο κακός πολεοδομικός χαμός, δίπλα στη στάση του μετρό. Ένα μαύρο γυάλινο κτίριο που φιλοξενεί ινστιτούτο αισθητικής, δεσπόζει στο χώρο. Εγώ ψάχνω την εισπρακτική EOS MATRIX. Να δεις, σκέφτομαι ο κακοπροαίρετος, που δεν υπάρχει. Μια κυρία που μοιράζει φυλλάδια με βοηθά. «Είναι στον πρώτο όροφο» μου λέει. Μπαίνοντας, διακρίνω μια ταμπελίτσα: EOS MATRIX 1ος όροφος. Ανεβαίνω. Μια δίφυλλη τεράστια ξύλινη πόρτα ακριβώς μπροστά μου. Χτυπάω το κουδούνι. Τίποτα. Από μέσα ακούγεται βουητό. Ξαναχτυπάω. Τίποτα. Ξαναχτυπάω κι αυτή τη φορά η πόρτα ανοίγει και μπαίνω. Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Περισσότεροι από 100 άνθρωποι, ό ένας δίπλα στον άλλο, σε μικρά γραφειάκια-κλουβάκια, με ακουστικά στα αυτιά και υπολογιστή μπροστά τους, μιλάνε συνεχώς.

«Τι θα θέλατε;» με ρωτά η κυρία που κάθεται στη μικρή ρεσεψιόν, ακριβώς δεξιά, μόλις μπαίνουμε.
-θα ήθελα την κυρία Πορφυρίου, της απαντώ.
– «Μισό λεπτό» μου λέει και αρχίζει να ψάχνει καταλόγους και τεφτέρια που έχει μπροστά της. Επί ματαίω… Ψάχνει, ξαναψάχνει, τίποτα. Τηλεφωνεί και την ακούω που ρωτάει: «Μήπως εσείς εκεί κάτω έχετε κάποια Πορφυρίου; Την ψάχνει ο κύριος Παπαθανασίου.»

Με ξαναρωτάει: «Τι ακριβώς θα θέλατε; Έχει σχέση με την εταιρεία» για να πάρει καταφατική απάντηση. Μου ζητά ευγενικά το πατρώνυμο, να υπογράψω στο βιβλίο που έχει μπροστά της και μου δείχνει ένα καναπεδάκι που βρίσκεται ακριβώς απέναντι της και στο οποί κάθεται ήδη μια σχετικά εύσωμη κυρία. «Καθίστε παρακαλώ και περιμένετε».

Όση ώρα περιμένω υπομονετικά, παρατηρώ και ακούω. Ένας, μάλλον προϊστάμενος, όπως φαίνεται από το ύφος καρδιναλίων και την ένταση που μιλάει, κάνει παρατηρήσεις σε μια κοπέλα που δεν έκανε καλό «εκβιασμό». Λέει, λέει, λέει… Μιλάει δυνατά και όρθιος, προφανώς για να τον ακούνε όλοι. Σταματά. Προσπαθώ να ακούσω τις συνομιλίες. Είναι φοβερό. Χρησιμοποιούν όλοι το ίδιο λεξιλόγιο. Πενήντα ίδιες λέξεις. Τις ξέρω καλά πια…

-«Κύριε Παπαθανασίου έρχονται» με ειδοποιεί η κυρία στη ρεσεψιόν. Ανοίγει η πόρτα και διαπιστώνω ότι κακώς χρησιμοποίησε πληθυντικό. Ένας κύριος στέκεται μπροστά μου. Η κυρία Πορφυρίου άφαντη. Μου συστήνεται ως υπεύθυνος. Το όνομά του έχει κάτι από αρπακτικό, αλλά δεν έχει σημασία…

– Παρακαλώ, τι θα θέλατε;
– Εσείς, η κυρία Πορφυρίου δηλαδή, με ψάχνει εναγωνίως, του απαντώ. Κι επειδή τις τελευταίες 10 μέρες με έχετε πάρει περισσότερα από 20 τηλέφωνα κι επειδή όπως έχετε ενημερώσει και τους συγγενείς μου πρόκειται για κάτι πολύ επείγον, ήρθα αυτοπροσώπως. Σας ακούω…

– Ξέρετε κύριε Παπαθανασίου δεν μπορώ δια ζώσης να σας πω τίποτα.
-Τι εννοείται; Εγώ αντιλαμβανόμενος την σοβαρότητα και το επείγον της υπόθεσης ήρθα και σεις μου λέτε ότι δεν μπορείτε να μου πείτε τίποτα;
-Λυπάμαι, συνεχίζει ευγενέστατος, αλλά ο νόμος δεν μας επιτρέπει να μιλάμε παρά μόνο τηλεφωνικά.
– Ο νόμος σας επιτρέπει να τρομάζετε τους συγγενείς μου;
-Ενημέρωση κάνουμε.

– Ωραία, επιμένω, πείτε μου τι θέλετε. Είμαι εδώ για να σας ακούσω. Μου ξαναλέει τα ίδια για το νόμο και το τηλέφωνο. Εντάξει, του απαντώ, και του δείχνω ένα από τα γραφεία δίπλα μου: «Καθίστε πάρτε με τηλέφωνο να τα πούμε. Να βλεπόμαστε κιόλας…» Αρνήθηκε. Του ζητώ ευγενικά να μην με ξαναπάρουν τηλέφωνο.
– Αν θέλετε κύριε Παπαθανασίου να απαλλαγείτε από τις κλήσεις, πρέπει να απευθυνθείτε στην POST CREDIT. Εμείς σας καλούμε για λογαριασμό τους…

– Δεν θέλω να τους ενοχλήσω γιατί είναι απασχολημένοι με τα θαλασσοδάνεια και τις κομπίνες τους που εξαφάνισαν μια τράπεζα που ήταν εθνικό κεφάλαιο του λέω. Δεν μπορώ να ενοχλώ ανθρώπους οι οποίοι, με τη βοήθεια του Στουρνάρα την κρίσιμη ώρα, έβαλαν ταφόπλακα σε μια τράπεζα που κάποτε δάνειζε το κράτος, συνεχίζω… Με κοιτά αποσβολωμένος.

-Στην POST CREDIT κύριε, μου ξαναλέει.
– Θα κάνουμε μια συμφωνία του απαντώ. Κάθε που θα με παίρνετε τηλέφωνο εγώ θα έρχομαι από δω να τα λέμε. Θα σας αναζητώ. Να δεις που θα γίνουμε φίλοι…

Πριν φύγω γυρίζω και βλέπω τους συνωστισμένους. Τους λυπήθηκα. Δεν θα τους ξαναμιλήσω άσχημα. Σκέφτομαι ότι προσπαθούν να ζήσουν από τον θάνατο των άλλων. Τους λυπάμαι διπλά…»

Δείτε το σχετικό post:

altsantiri.gr
Share on Google Plus

Μήνυμα σχετικά με τα σχόλια σας...από.. Κωνσταντίνος Α.

Για περιπτώσεις αναπαραγωγής άρθρων μας,διαβάστε πρώτα τους Όρους Χρήσης © www.eglimatikotita.gr

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το eglimatikotita δεν υιοθετεί τα άρθρα και το περιεχόμενο τους που προέρχονται από άλλα blog και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οιασδήποτε φύσεως ευθύνη. Για οποιαδήποτε παράπονα ή διευκρινίσεις μπορείτε να στείλετε το μήνυμα σας στο Email της διαχείρισης.ΕΔΩ .
Ή μπορείτε και να αφήσετε μήνυμα στη σελίδα μας στο Facebook ΕΔΩ

Υ.Γ..Το eglimatikotita.gr είναι τελείως ανεξάρτητο blog και δεν παίρνει εντολές από πολιτικά γραφεία και απο-κόμματα.Βασίζεται μόνο στους αναγνώστες του και σε κανέναν άλλον.Ευχαριστώ.
loading...
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου